Dyspraxie in de slaapkamer

Voor een puber is de slaapkamer een heilige plek. De enige kamer in het huis die van jezelf is. Daar kan je je ontspannen na een vermoeide schooldag, daar kan je wegvluchten van zeurende ouders, daar kan je dingen facebooken, snapchatten, instagrammen en pinteresten die je liever niet in de woonkamer op de gemeenschappelijke computer doet, daar kan je de deur (al dan niet luidruchtig) dichtgooien om duidelijk te maken dat men je even met rust moet laten. Kortom een geliefd toevluchtsoord voor onze opgroeiende kinderen.

De gemiddelde tienerkamer ziet er vaak uit alsof er net een luchtaanval heeft plaatsgevonden en rare items als stofzuiger en stofdoek zal je daar nooit spontaan tegenkomen. De tienerkamer bij ons in huis is wat dat betreft geen uitzondering. DCD in het dagelijkse leven uit zich ondermeer in slecht kunnen plannen en moeilijk kunnen organiseren. Opruimen en ordelijkheid is dus een probleem. Het is voor ons als ouders altijd een beetje gokken of het slagveld in de kamer van dochterlief een gevolg is van haar DCD of een tijdelijke opstoot van het puber-gen waardoor het gewoon genetisch onmogelijk is om kleding van de grond te rapen.

Soms heeft dochterlief het licht gezien en tref je een opgemaakt bed en een opgeruimd bureau aan (vaak is dat ‘toevallig’ als een vriendin langskomt, niet dat ik daarmee iets wil beweren). Dat geeft je dan het idee dat het toch wel kan, dat opruimen en orde houden. Maar dan maak je de fout door een kast open te trekken. Zoals met zovele dingen in het leven geeft ook hier uiterlijke schoonheid niet altijd garantie op een mooie binnenkant. Ik zie een Mount Everest aan vuile/schone kleding. Ik zie geen schoenen maar ruik wel dat ze daar ergens bij liggen. Ik zie een zwemzak met halfnatte handdoeken en probeer te herinneren wanneer in hemelsnaam de laatste zwemles was. En tussen de wanhoop door moet ik glimlachen : we hebben een echte puber in huis. 

De wederhelft glimlacht hier minder om, die is meer van de ik-sleur-je-van-bij-de-tv-vandaan-en-je-gaat-nu-meteen-opruimen-aanpak.  Hij heeft daar hele goede steekhoudende theorieën over. Tot ik vraag of we even mijn schoonmoeder kunnen bellen om te checken hoe zijn opruimkwaliteiten als tiener waren.  Ik begrijp hem wel, vuile kleding in je kast stapelen is not done. Maar ik begrijp dochterlief ook….orde is een moeilijk concept en opruimen staat heel erg achteraan op haar prioriteitenlijstje. Ze is ook erg creatief in haar excuses. Dan krijg je antwoorden als : jaaaahaaaa dat weet ik….maar ik ben wel al heel lang aan mijn wiskunde huiswerk bezig en dat is toch ook belangrijk.  Geniepig antwoord, want ja natuurlijk is die wiskundetoets veel belangrijker dan je kast opruimen. Dus daar sta ik dan zonder tegenargument. De wederhelft mompelt dan dat ze gerust beiden kan doen, gewoon een kwestie van doorwerken. 

Ook weer moeilijk met dcd :  ‘doorwerken’ en je niet laten afleiden. Als ik zie hoe lang bepaalde huistaken duren denk ik dat alles een afleiding is. Niet enkel de vogel die door de tuin vliegt of een smsje dat binnenkomt, maar ook de gele stift die vandaag tijdens de les was gevallen en onder de stoel van een klasgenootje was gerold, dat klasgenootje dat een mooie trui aanhad, de trui die rood was, toevallig van datzelfde felle rood als haar halster voor bij het paardrijden, het paardrijden dat over 3 of nee 2 of toch drie dagen weer zal zijn, en op welk paard zou ze dan mogen rijden want dat paard van vorige week was niet zo leuk als dat van 2 lessen ervoor…oh wat was ik ook alweer aan het doen ? Ah ja wiskunde…..

Dus ik ben al blij als het huiswerk tijdig klaar is, als de juiste boeken in haar boekentas zitten, als ze op het juiste moment turn- of zwemspullen meeneemt…..die slaapkamer komt dan wel een keer tijdens de vakantie.  Laat haar toevluchtsoord maar lekker haar eigen rommelig toevluchtsoord zijn. Af en toe zet ik de wasmand eens voor de deur en kan alles weer bijgewerkt worden. Misschien maar best dat we tijdens het inschrijven bij het internaat toch goed benadrukken dat een tiener met dcd nog rommeliger is dan een doorsnee tiener. 

Zou het “recht op meer rommel” passen in een handelingsplan denkt u ?

Dyspraxie & een nieuwe school II

Zo , stap 1 in het “zoek een nieuwe school”-proces is genomen. We hebben tijdens het oudercontact gesproken met de leerkrachten van de grootste probleemvakken (wiskunde & nederlands). De vakleerkracht frans hadden we al uitgebreid gesproken tijdens de rapportafhaling eind december. Het was bemoedigend om te horen dat ze stuk voor stuk verbaasd waren over onze aanvraag tot een gesprek “want alles gaat toch prima”. Dochterlief staat gekend als een harde werker, een aangenaam en beleefd kind, iemand die in orde is met haar taken en ja ze moet knokken maar dat maakt haar cijfers eens zo waardevol. Als je de ene hoort zeggen “ik zou wel een hele klas vol kinderen als uw dochter willen” en de andere “ik ben zo trots op wat uw dochter bereikt”….tja dan kan je als ouder alleen maar dankbaar zijn voor zo een goede school waar men individuele zorgplannen maakt ondanks het grote leerlingenaantal. (en natuurlijk lopen we over van trots voor onze dochter maar dat spreekt voor zich he)

Het laat opnieuw zien dat begrip vanuit school zo belangrijk is en vaak het verschil maakt tussen meekunnen of verzuipen voor een kind.

We vertelden de leerkrachten dat we er dan ook niet zaten om de huidige prestaties te bespreken, maar benieuwd waren naar hun professionele mening over de keuze volgend jaar (TSO of BSO, internaat, grote school in grote stad,….) en wat zij als aandachtspunten kunnen meegeven voor hun vak. Ik geloof dat dit soort vragen niet zo vaak gesteld worden want we kregen aangenaam verbaasde gezichten te zien. Het is me al vaker opgevallen dat leerkrachten een oudergesprek meestal beginnen vanuit een verdedigende rol. Wellicht kiezen veel ouders voor een aanvallende aanpak daar waar wij grote voorstanders zijn van samenwerking. Ik ben de eerste om op school te staan als ik vind dat mijn kind onrecht is aangedaan, maar ik ben ook niet te beroerd om een persoonlijke pluim uit te delen.

Maar wat zijn we nu wijzer geworden ? Iedereen raadt TSO aan…..ik begrijp het wel, dochterlief ook….maar het is wel een moeilijke keuze. Ze heeft zo hard gewerkt deze eerste graad om een goede basis te leggen en kijkt er echt naar uit om in de praktijk aan de slag te kunnen. Om eindelijk te mogen “doen” in plaats van “zien doen”. En dan is 18u praktijkles in de BSO veel aantrekkelijker dan een extra uur Frans, meer wiskunde, toegepaste chemie, toegepaste economie en meer van dat soort vakken die in haar beleving mijlenver staan van een chocolade creatie neerzetten. Natuurlijk komt er ook in TSO praktijkles aan bod, maar veel minder uren. Het is ons nog niet duidelijk wat het verschil is op het einde van de rit. Ik neem aan dat vanuit het TSO diploma je meteen genoeg bagage in huis hebt om bijvoorbeeld je eigen bedrijf te starten, maar zoiets is met een avondcursus later ook wel in te halen. Hopelijk kan de nieuwe school hier duidelijkheid in scheppen (waar blijven die opendeurdagen als je ze nodig hebt ?!)

Dyspraxie & een nieuwe school

2015 wordt voor ons een spannend jaar want in september moet dochterlief naar een nieuwe school. Dit heeft helemaal niets te maken met haar huidige school; in tegendeel, ik zou niets liever willen dan dat ze hier kan verder studeren maar helaas is dit een middenschool en kan je er dus enkel de eerste graad volgen. Korte schets voor onze noorderburen : ons middelbaar onderwijs bestaat uit 6 jaren, onderverdeeld in 3 graden. Sommige scholen bieden alle graden aan, sommige scholen zijn specifiek toegespitst op de 1ste graad (12-14 jarigen) of op de rest (14-18 jarigen).

Een nieuwe school wil zeggen "terug naar af" wat het zorgbeleid aan gaat. Er is altijd een kleine kans dat we bij een school terechtkomen die net een heel dyspraxie traject hebben gedaan maar ik vrees ervoor. Dochterlief maakt het geheel nog wat complexer door al jaren vast te houden aan een studierichting waarvoor je naar de hotelschool moet. Dat maakt de poel van kandidaat-scholen wel heel erg klein. Eigenlijk is er maar 1 kandidaat-school. En daar hou ik niet van, ik hou graag opties open en draag het  kijk en vergelijk-principe hoog in het vaandel. (dit laatste heb ik door scha en schande geleerd toen we een keer rond 16u30 beslisten dat we beter een nieuwe auto konden kopen. We gingen naar 1 garage, bekeken 1 auto en kochten in de 20min voor sluitingstijd onze slechtste aankoop ooit aan een veel te dure prijs.....vandaar : kijk en vergelijk !)
Behalve weinig kandidaat-scholen gaan we ook geconfronteerd worden met een nieuw element : het internaat. Ook hier zou ik niets liever willen dan dat dochterlief thuis zou blijven, maar dat zou dan een zeer egoïstische beslissing zijn. Geen internaat zou betekenen : om 7u met de juiste boekentasinhoud op het busstation staan en na anderhalf uur als een sardientje geperst in een blikje te bus-hobbelen helemaal murw op school te arriveren. (tenminste als de overstap van bus 1 naar bus 2 foutloos is verlopen) En dan moet de dag nog beginnen. Rond 16u moet deze hele helletocht dan weer herhaald worden in de andere richting. We (ook dochterlief zelf) vermoeden sterk dat de goesting om dan aan je huiswerk te beginnen zo goed als onbestaand zal zijn.
We zijn 2 jaar geleden al eens bij het internaat gaan kijken en dochterlief was enthousiast over wat ze zag. Mooi kamertje voor zichzelf, gezellige tv ruimte op de gang, uitgebreide ontspanningsruimte beneden, degelijke studiebegeleiding (ja, ook zij kijkt hierna !), voldoende keuze bij het avondeten en vooral 's morgens zou ze pas rond 7u30 beneden verwacht worden aan het ontbijtbuffet waarna ze de deur kan uitstappen en meteen op de speelplaats staat. Vooral dat laatste scoort zoveel hoger dan om 7u al op het busstation te moeten staan....

Nu las ik laatst in de dyspraxie-gespreksgroep een interessante zin van een mama over je schoolkeuze laten bepalen door het zorgbeleid of het studie-aanbod. Ik neig meteen naar het eerste. We hebben ervaring met een belabberd zorgbeleid en zagen dochterlief zuchten, spartelen en opgeven. We hebben ook ervaring met een geweldig goed uitgewerkt zorgbeleid en zagen dochterlief openbloeien, zelfzeker worden en blijven doorzetten. Maar.......we hebben het nu niet meer gewoon over "school". We hebben het over een studiekeuze, over wat zij denkt dat ze later wil gaan doen met haar leven. Dat is net wat anders dan het kleuter- of basisschoolonderwijs, waar je vooral wil dat ze een degelijke basis krijgt zowel intellectueel als emotioneel. Kan ik als ouder de studiekeuze van mijn kind naast me neerleggen en ze naar een andere school sturen ? Ik vrees dat dit geen succes zal zijn want haar motivatie ligt bij de horeca-opleiding. Ook al zie ik enorm veel beren op de weg bij een dcd-er in de bedrijfskeuken. Ik kan maar hopen dat er over een jaar of 2 een leuke stageplaats volgt waar men het niet erg vindt dat de melk voor de 10de keer wordt omgestoten ;-)
En toch, het zit me niet lekker. Een goed zorgbeleid maakt een wereld van verschil uit voor een kind. Het is maar de vraag of haar motivatie voor deze studierichting zo hoog is om een eventueel gebrek aan zorg te compenseren. Onze zoektocht en uiteindelijke beslissing zal de komende maanden hier te volgen zijn.

We beginnen met stap 1 : volgende week hebben we een oudercontact op haar huidige school. We hebben gekozen voor gesprekken met de leerkrachten van de vakken waar zij het meeste last ervaart van haar dcd. Eens kijken hoe die mensen ons kind zien in haar verdere schoolleven en welke aandachtspunten we moeten meenemen naar de eerste gesprekken op de nieuwe school. Ruim 10 jaar geleden heb ik onze dochter voor het eerst uitgezwaaid op schooluitstap. De kleuterklas ging naar het bos. Zo een moeilijk moment van loslaten als je dat ukkie zo een enorm grote bus ziet opklimmen. Ik dacht toen : het ergste heb ik nu gehad, vanaf nu gaat dat loslaten steeds makkelijker. Boy, was I wrong.

Bordspel tijdens de kerstvakantie (deel IV)

Deel 4 en meteen ook het laatste deel want de kerstvakantie ligt inmiddels ver achter ons. (momenteel lijkt het buiten zelfs wat lente-achtig, maar ik doe net of ik dat niet merk want anders is de teleurstelling straks eens zo groot als er toch nog een winter komt binnensluipen) Oudejaarsavond is traditiegetrouw een spellenavond bij ons en dat was dit jaar niet anders. We verbleven in een prachtig hotel en hadden net onze buikjes volgegeten bij het oudejaarsdiner dus tijd om aan tafel te gaan voor een spellenmarathon. Een mens moet wat tot het middernacht is.

We (zijnde dochterlief en ik) begonnen heel klassiek met een potje Backgammon. Immers speler nummer 3 stond nog onder de douche. Ik heb nipt gewonnen en daar baalde dochterlief behoorlijk van. Ze speelt immers vrij goed, let goed op om zo weinig mogelijk enkele stenen te hebben staan en heeft me zelfs een keer of 5 kunnen slaan. U mag het haar niet verklappen maar stiekem moet ik bekennen dat ik dit aangeleerd heb als een manier om onopvallend het hoofdrekenen te blijven oefenen. Gemeen ? Nee hoor, dit is veel leuker dan met rekenblaadjes aan tafel zitten !

Volgende spel werd opnieuw een 2 persoons potje, dit keer Istanbul. Dochterlief moest namelijk eerst haar wonden gaan likken over het geleden verlies. En voor een puber werkt dat het best met een ipad en hoofdtelefoon....dus de wederhelft en ik waren aan ons lot overgelaten. Het is al een paar keer hier voorbij gekomen; we zijn nogal fan van Istanbul. Ik werd genadeloos ingemaakt (zelfs zonder die befaamde dobbelsteenkaart die de wederhelft altijd meteen koopt).

Tijd voor wraak....en wat is dan beter dan een echt pest-spelletje ? We hadden Alles im eimer mee. Zo jammer dat hier geen Nederlandstalige versie van is. Nu maakt het eigenlijk niet uit want het spel is wat men noemt "taalonafhankelijk", dus zodra je de regels kent ben je vertrokken. Maar een Duits spel kopen schrikt toch af en hierdoor blijft het vrij onbekend. De regels zijn heel simpel. Je hebt verschillende kaarten (iedere kleur is een ander dier) en je moet altijd volgen wat er eerst gespeeld is. Voorbeeld : speler 1 speelt een blauwe 3 dan moet je een hogere blauwe kaart spelen (of ook een 3 waardoor de beurt weer terug naar de speler 1 gaat). Om het wat leuker te maken moet je aan het begin een piramide bouwen van emmertjes in de kleuren van het spel. Iedere keer als je verliest moet je een emmer van de zonet gespeelde kleur wegnemen. Ja u begrijpt het al, als dat een emmer onderaan uw piramide blijkt te zijn dan kan het wel eens snel afgelopen zijn met u. Het pest-element is dus iemands piramide onderuit halen. Leuke twist is dat je na het afleggen van je kaart er meteen eentje bij moet nemen van de trekstapel. Vergeet je dat dan zal het ook snel eindigen voor je. Vooral beginnende spelers hebben nogal eens moeite met die regel. Het eerste rondje ben ik altijd vriendelijk en zal ik je steeds de kaart geven, maar daarna is het ieder voor zich. Voor ons een "gouwe ouwe" op allerhande familiefeestjes want je hebt gegarandeerd een hoop lol.

Inmiddels is de avond (en bijhorende drank) al een tijdje aan de gang, dus zwaar tactische spellen zijn  geen goed idee meer. We zoeken onze toevlucht in een ander luchtig spel : can't stop. Of het nu gaat over drank, chocolade, frietjes of in dit geval dobbelstenen.....eenmaal als je lekker bezig bent is het heel moeilijk om te stoppen. Dit spel verlies je voornamelijk door te hebberig te zijn of teveel te vertrouwen op je geluk. Ontspannende afsluiter van een spelavond vinden wij dit.

Nieuwjaarsdag moet er ook gespeeld worden natuurlijk. Deze keer hadden we een gastspeler aan tafel : oma. Het was ook haar tafel trouwens dus ze had alle recht om mee te spelen. Oma leert graag nieuwe spellen en zodoende kwam Cartegena op tafel. Dit is natuurlijk niet nieuw (ik geloof zelfs dat er inmiddels een vernieuwde versie is uitgebracht) maar voor ons gezelschap was het de eerste keer. Je hebt een handvol piraten in dit spel die je naar hun sloep moet brengen. Zij volgen hiervoor een pad vol piratenelementen (denk dolk, doodshoofd, sleutel,...). Die elementen heb je ook op je kaarten staan. Het principe lijkt simpel : leg je een dolk neer dan mag je een van je piraten naar de eerstvolgende vrije dolk verplaatsen. Een typische beginnersfout is dan ook om meteen naar die sloep te racen. Maar in dit spel moet je geduld hebben en het principe " de eersten zullen de laatsten zijn" in gedachten houden. Je hebt namelijk maar 8 kaartjes en de enige manier om nieuwe kaartjes te krijgen, is je piraat terug achteruit te zetten. Komt hij hierdoor bij 1 andere pion dan krijg je 1 nieuwe kaart, bij 2 andere pionnen krijg je 2 kaarten en bij meer dan 2 anderen mag hij niet gaan staan. Two steps forward and one step back is hier de clue. Het lijkt allemaal simpel maar het is een gemeen spelletje. Voor ons een topper van onze favoriete spelontwerper : Colovini.

We hebben oma ook maar meteen op de kamelen van CamelUp gezet. Hier won de wederhelft die vrij snel in de race zowel bij de winnaar als bij de verliezer de juiste gok had gemaakt en hierdoor maar eventjes 16 punten binnenhaalde. Oma was slachtoffer van een typisch kenmerk bij beginnende Camel-spelers.....de onbeheersbare drang om steeds met die piramide te willen dobbelen. Al de rest lijkt bijzaak, maar juist door al de rest haal je de punten binnen. Hadden ze die piramide toch maar wat minder leuk moeten maken....

En voor je het weet zitten we op de allerlaatste dag van de kerstvakantie. Tijd voor een familiebezoekje en ook daar kwam een spel op tafel. Voor ons iets nieuws : Beverbende. Tja, wat kan ik er over zeggen. We hebben het 2x gespeeld en ik heb 2x gewonnen. Maar verder....goh...je hebt 4 kaarten voor je liggen waarvan je er maar 2 mag zien. Vervolgens blijf je om de beurten kaarten nemen en ruil je dus gedekt je kaarten die je al dan niet kent en als je vermoedt een erg lage score te hebben dan klop je af. Heb je inderdaad de laagste score dan win je. Voor mij niet zo een geslaagd partyspel als bijvoorbeeld de emmertjes van hierboven of de grappige kamelen dus hij zal niet snel in onze collectie belanden. In ieder geval hebben we flink wat spellen uit de kast gehaald om 2014 af te sluiten !

Bordspel tijdens de kerstvakantie (deel III)

Kerstdag kwamen er 2 nieuwe aanwinsten op tafel. We begonnen met Camel Up en bij het openen van de doos kreeg ik flashbacks van Ongelukslaan 13 waar je ook zoveel opbouwwerk hebt vooraleer je kan spelen. Natuurlijk was net dit spel lange tijd het topspel van dochterlief en moesten de wederhelft en ik steeds uitvechten wie de pech had om een half uur te gaan knutselen. Wat waren we blij toen er een stukje van de lamp afbrak (heel spontaan, ik zweer het) en het spel stilletjes naar de achtergrond kon verdwijnen. Gelukkig las ik in de kleine lettertjes dat we hier de beruchte piramide slechts 1x dienden op te bouwen gezien hij netjes in de doos zou passen. Dit bleek waarheid te zijn, dat scheelt dus weer.
Er zijn in dit spel 5 verschillende kamelen en die lopen etappes door de woestijn tot er eentje over de finish gaat. Tijdens de etappes kan je punten verdienen door de etappewinnaar te voorspellen en op het einde van de race kan je punten krijgen voor het aanduiden van zowel de snelste als de traagste kameel. Hoe eerder in de race je dit doet hoe groter je winst (maar ook hoe groter het risico dat er toch een andere kameel met de beker aan de haal gaat natuurlijk). Een bied- en gokspelletjes dus, erg luchtig en snel te spelen. Een aardig tussendoortje al heeft de wederhelft daar een andere mening over omdat je mekaar in dit spel ook serieus kan dwarszitten en zowel dochterlief als ikzelf zijn daar nogal in onderlegd. Het schudden met de piramide is enorm leuk en je moet jezelf echt tot orde roepen om niet steeds de actie van de piramide te kiezen want daar verdien je geen punten mee.
Leuke aanwinst voor ons. Niks strategische hoogvlieger, gewoon een geinig spel wat snel op tafel kan om een rondje te pesten en te lachen.




Vervolgens was het de beurt aan Venezia 2099, een spel dat de wederhelft en ik al een keer hadden geprobeerd op de spellenbeurs. Toen speelde het erg vlot en gemakkelijk en nu ken ik daar ook de reden van. Blijkbaar had de speluitlegger daar vergeten ons de 2 persoonsregels uit te leggen. Nu was het dus plots een stuk moeilijker en tactischer. Het lijkt heel simpel : je mag je pion verzetten, je mag een schat kopen en je moet je laagste waardekaart spelen. De corresponderende stadstegel zinkt vervolgens waardoor Venezia 2099 steeds verder onder water komt te staan. Je verdient punten door op het einde de juiste schatten gekocht te hebben en op een veilige (liefst met hoge puntenwaarde) kaart te staan met je pion. Juist inkopen is een beroepsmisvorming bij mij dus onnodig te zeggen dat ik dit gewonnen heb. Erg geschikt om te spelen met mensen die graag strategisch willen nadenken maar geen geduld hebben voor lange spelregels of vele actiemogelijkheden. Dit is in 5 minuten uitgelegd en speelt lekker weg. Het ziet er bedrieglijk eenvoudig uit maar dat is slechts schijn. Een mooi legspel uit de hand van onze favoriete spelontwerper : Leo Colovini (die - u kan het al raden- in Venetie woont....)

Culinair : een Italiaans menu

Geheel onaangekondigd werd ik overvallen door een culinaire drang. Ik zweer je dat die feestdagen daar voor iets tussen zitten. Als ik gezelschap in huis krijg wil ik nooit lang in de keuken staan (ok, het ligt een klein beetje aan het gezelschap....maar laten we zeggen dat ik meestal liever bij het gezelschap ben dan in de keuken rondhang) Van sommige bezoekers weet ik dat ze altijd wel blijven eten als dat zo uitkomt, van anderen weet ik dat ik het gerust kan voorstellen en dan zijn er mensen die eerder een soort van beleefdheidsbezoekje komen brengen. Geen probleem, daarvoor heb ik een zeer sociaal-vaardige wederhelft maar als dat net rond etenstijd is, slaat de twijfel toe bij mij. Is het dan onbeleefd om alvast in de keuken te gaan rommelen ? Ik voel me dan ook een beetje moreel verplicht te vragen of ze blijven eten....vaak hoor ik dan (gelukkig) een " nee nee hoor we gaan zo weg" maar vervolgens blijven ze nog ruim een half uur zitten. Zelf heb ik dan al honger gekregen maar ik kan toch moeilijk met mijn bord soep bij het bezoek gaan zitten....

Over vandaag was er geen twijfel want de spellenvrienden en wij, wij eten altijd mee bij elkaar. Dat is handig, dat is gezellig en we kennen elkaar nu al een jaar of 12 dus we weten wat we kunnen verwachten. In het prille begin bleven we niet eten bij elkaar (nieuwe vriendschap is altijd wat aftasten), maar uiteindelijk hebben alle partijen ingezien dat je zo waardevolle speeltijd kwijtraakt en zo bijzonder is dat wegrestaurant met zijn gouden boog nu ook weer niet. We hebben een periode gehad van "we halen wel wat bij de frituur" (dat past ook nog bij het prille stadium als de vrouwen nog niet geheel zeker zijn of hun kookkunsten de vriendschap niet onder druk zetten) Maar inmiddels eten we al jaren gewoon met de pot mee bij elkaar, en ja dat kan occasioneel nog wel eens de frituur zijn. Meestal is het iets makkelijks genre taco's vullen, spaghetti, croques (voor de noorderburen : tosti's) of BBQ. Allemaal gezelligheids-eten in mijn ogen. Het meeste werk kan je van te voren doen en iedereen kan aan tafel nemen wat ie lekker vindt. Ook kinderen zijn vaak heel meegaand met dit soort voedsel en dat is bevorderlijk voor de algehele sfeer en gezelligheid.

Maar nu is het bijna kerst. En ja dan voel ik toch net wat meer gezelligheid dan anders dus op vrijdagavond nam ik mijn italiaans kookboek mee naar bed. De wederhelft stond de volgende ochtend nietsvermoedend op om samen de boodschappen te gaan halen en hoorde me zeggen : ik denk dat ik eens uitgebreider wil koken. Wellicht dacht hij dat ik bedoelde dat ik in plaats van een danone pudding te kopen zelf aan de slag wilde gaan met een pakje puddingpoeder, dus er kwam vrij weinig reactie. Tot duidelijk werd dat de normale boodschappenlijst plots de helft langer was geworden en er allerlei dingen in huis moesten komen die we normaal nooit hebben. Ja het was menens. Ik durfde het zelfs aan 3 gerechten te kiezen die ik nog nooit eerder had geprobeerd. Een echte vriendschap moet wel een culinair probeersel kunnen doorstaan niet waar ? (en voordat je denkt dat ik een echte durfal ben, ik heb natuurlijk wel de makkelijkste gerechten uit het boek gekozen he !)

Voorgerecht : bruschetta (en caprese)
De caprese was erbij voor het geval de bruschetta zou mislukken. Aan caprese kan je weinig fout doen : sateprikkertje, kerstomaat, mozzarellabolletje, basilicumblaadje, beetje zout/peper/olie en klaar. De bruschetta bleek ook verbazend vlot te gaan en smaakte bijzonder goed (vond ik zelf, maar kreeg ik ook te horen van onze tafelgenoten). Het recept in vogelvlucht : oven aanzetten, ciabetta snijden in stukken van ruim 1cm dik, besmeren met tomatenblokjes en italiaanse kruiden, mozzarella er over leggen en in de inmiddels warme oven zetten. Na een minuut of 8 even onder de grill functie zetten, uit de oven halen, op een bord schikken, op je handen blazen (als je zoals mij vergeet een tang te gebruiken), er nog wat lekkere olijfolie over sprenkelen en klaar.

Hoofdgerecht : spaghetti con le polpette
Dat klinkt heel zuiders maar wil eigenlijk gewoon zeggen : spaghetti met gehaktballetjes. Nu is bij ons in het gezin gehaktballen maken echt de verdienste van de wederhelft, die is daar buitengewoon goed in. Deze keer moest ik het dus zelf doen en volgens het recept ook nog eens met aardappelpuree en bloem. Daar had ik nog nooit van gehoord. Dus vlees in een kom en erbij kwam een ei, fijngesnipperde ui, italiaanse kruiden en puree van 1 gekookte aardappel. Van dat mengsel moest je balletjes rollen "zo groot als okkernoten" en die door de bloem rollen. Daarna bruin bakken en overgieten met passata en tomatenpuree en klaar. Oh ja, en de spaghetti koken natuurlijk. En hier ging ik de mist in. Ja met de spaghetti, hoe triest is dat ! Ik dacht : laat ik de capellini nemen want die is veel dunner dus sneller klaar. Dat klopte, maar helaas plakte die ook enorm aan elkaar. Dus een geslaagde saus met lekkere puree-bloem-gehaktballen maar een redelijk mislukte spaghetti. Gelukkig bleef iedereen onverstoord verder eten, misschien was het niet zo erg als ik dacht of misschien vonden ze het gewoon allemaal erg zielig voor mij.

Nagerecht : crema di mascarpone
Oh de zoete zonde, wat een heerlijk gerecht. Dit zal ik nog wel eens vaker maken, een mooie variant op de afgezaagde tiramisu die je overal krijgt. Dit hemels gerecht maak je als volgt : 125gr amandelkoekjes kapotslaan en overgieten met 4 lepels amaretto. 4 eierdooiers opkloppen met 55gr kristalsuiker en de 4 eiwitten stijfkloppen. Alles voorzichtig onder elkaar mengen met 200gr mascarpone. 2 uurtjes in de frigo (voor de noorderburen : koelkast) zetten en net voor het opdienen nog wat amandelschaafsel over strooien. Subliem gewoon.

Er zijn nog 2 bakjes over voor de snelle beslissers :-)

Bordspel tijdens de kerstvakantie (deel II)

Vandaag was het een beetje een trieste dag....de laatste keer van het jaar dat we zouden afspreken met onze spellenvrienden. We kijken terug op een gezellig speeljaar vol goedgevulde middagen en avonden, ja zelfs een heus verlengd weekend. (en nog steeds komen we graag bij elkaar over de vloer !) Gelukkig kunnen we het nieuwe jaar al wat in de verte zien en zal dat ongetwijfeld ook weer gevuld worden met de nodige afspraken.  Vandaag is het vakantie dus niemand moest vroeg naar huis, waardoor we maar liefst 3 spellen van redelijke spelduur op tafel konden krijgen. De mannelijke helft van ons gezelschap nam enthousiast Die Sternenfahrer von Catan uit onze kast. Of je nu graag een spel doet of niet, de naam Catan kent ondertussen iedereen wel en inderdaad dit is een soort van spin off. Een hele leuke (trouwens de enige Catan variant die de wederhelft wil spelen) waarbij je de ruimte in gaat. Je ontdekt planeten waar je grondstoffen kan verzamelen om nieuwe schepen het heelal in te sturen. Het spelconcept is redelijk gelijk aan de Kolonisten van Catan maar je hebt hier een ongelooflijk cool ruimteschip dat je kan uitbouwen met brandstof en boordkanonnen. Deze onderdelen gebruik je dan om tegen elkaar te strijden als er een ruimtepiraat langskomt. Daar waar het me bij de gewone kolonisten-versie vaak overkomt dat je met zijn allen hoopt dat eindelijk iemand genoeg heeft voor de overwinning, heb ik bij deze ruimte-variant nooit dat langdradige gevoel. De wederhelft wint niet vaak een spel maar deze keer was het serieus raak. Felicitaties aan hem.

Voor het 2de spel van de dag werd Istanbul gekozen. Zoals hier al te lezen was, is dit een persoonlijke favoriet van me die na 1 keer spelen meteen doorstootte naar een podiumplaats in mijn top 10. Ons gezelschap kende het nog niet dus er moest wat uitleg bij gegeven worden. Meteen het enige nadeel van Istanbul : het komt nogal overweldigend op je af. Al die verschillende onderdelen van de markt, alle soorten bonuskaarten, alle extra's zoals ontmoetingen met andere speelfiguren. Het is een hele boterham. Ik zou dit spel ook nooit kiezen bij newbies want volgens mij geven die de moed op na 4 van de 16 tegels gehoord te hebben. Anders is het als je vaker een spel speelt en dus ervaring hebt met het lezen van pictogrammen op speelborden. Ook vandaag merkten we dat je toch vrij snel het spel begrijpt en gewoon lekker kan meespelen. De juiste tactiek...tja nog steeds niet gevonden. Zoals steeds speelde de wederhelft op de dobbelsteenkaart uit de moskee. Hij won, maar het had niet veel gescheeld met ons bezoek. 1 beurt extra en de zaak had er anders uit kunnen zien. Dus of het echt aan die bewuste kaart ligt....geen idee.

Vanavond kozen we niet voor de inmiddels traditionele luchtige afsluiter : Can't stop maar voor het iets pittigere Goa. Terechte opmerking van onze mannelijke bezoeker dat dit ook wel een beetje in de lijn van Istanbul ligt. Je biedt hier voor kaartjes en kan daarmee acties doen en op verschillende sporen verdergaan. Goa staat bij mij naast Puerto Rico, beiden vind ik aangenaam maar tegen het einde van het spel is iedereen zo met zijn eigen gedeelte bezig dat er geen interactie meer is. Want ook al ben ik geen fan van social talk, als ik in mijn eentje een spel wil doen ga ik wel met een Sudoko aan tafel zitten. De winst van Goa was gelukkig voor ons gezelschap, het speeljaar zou immers toch wat wrang eindigen als de wederhelft plots 3 spellen op een dag zou winnen....