Bordspel tijdens de kerstvakantie (deel III)

Kerstdag kwamen er 2 nieuwe aanwinsten op tafel. We begonnen met Camel Up en bij het openen van de doos kreeg ik flashbacks van Ongelukslaan 13 waar je ook zoveel opbouwwerk hebt vooraleer je kan spelen. Natuurlijk was net dit spel lange tijd het topspel van dochterlief en moesten de wederhelft en ik steeds uitvechten wie de pech had om een half uur te gaan knutselen. Wat waren we blij toen er een stukje van de lamp afbrak (heel spontaan, ik zweer het) en het spel stilletjes naar de achtergrond kon verdwijnen. Gelukkig las ik in de kleine lettertjes dat we hier de beruchte piramide slechts 1x dienden op te bouwen gezien hij netjes in de doos zou passen. Dit bleek waarheid te zijn, dat scheelt dus weer.
Er zijn in dit spel 5 verschillende kamelen en die lopen etappes door de woestijn tot er eentje over de finish gaat. Tijdens de etappes kan je punten verdienen door de etappewinnaar te voorspellen en op het einde van de race kan je punten krijgen voor het aanduiden van zowel de snelste als de traagste kameel. Hoe eerder in de race je dit doet hoe groter je winst (maar ook hoe groter het risico dat er toch een andere kameel met de beker aan de haal gaat natuurlijk). Een bied- en gokspelletjes dus, erg luchtig en snel te spelen. Een aardig tussendoortje al heeft de wederhelft daar een andere mening over omdat je mekaar in dit spel ook serieus kan dwarszitten en zowel dochterlief als ikzelf zijn daar nogal in onderlegd. Het schudden met de piramide is enorm leuk en je moet jezelf echt tot orde roepen om niet steeds de actie van de piramide te kiezen want daar verdien je geen punten mee.
Leuke aanwinst voor ons. Niks strategische hoogvlieger, gewoon een geinig spel wat snel op tafel kan om een rondje te pesten en te lachen.




Vervolgens was het de beurt aan Venezia 2099, een spel dat de wederhelft en ik al een keer hadden geprobeerd op de spellenbeurs. Toen speelde het erg vlot en gemakkelijk en nu ken ik daar ook de reden van. Blijkbaar had de speluitlegger daar vergeten ons de 2 persoonsregels uit te leggen. Nu was het dus plots een stuk moeilijker en tactischer. Het lijkt heel simpel : je mag je pion verzetten, je mag een schat kopen en je moet je laagste waardekaart spelen. De corresponderende stadstegel zinkt vervolgens waardoor Venezia 2099 steeds verder onder water komt te staan. Je verdient punten door op het einde de juiste schatten gekocht te hebben en op een veilige (liefst met hoge puntenwaarde) kaart te staan met je pion. Juist inkopen is een beroepsmisvorming bij mij dus onnodig te zeggen dat ik dit gewonnen heb. Erg geschikt om te spelen met mensen die graag strategisch willen nadenken maar geen geduld hebben voor lange spelregels of vele actiemogelijkheden. Dit is in 5 minuten uitgelegd en speelt lekker weg. Het ziet er bedrieglijk eenvoudig uit maar dat is slechts schijn. Een mooi legspel uit de hand van onze favoriete spelontwerper : Leo Colovini (die - u kan het al raden- in Venetie woont....)