Culinair : uiensoep voor dummies

Ik zal u iets verklappen : mijn favoriete gang aan tafel is soep. Niet het dessert zoals wellicht menig van u die me kent zal denken. Al moet ik toegeven dat ik een dessert ook nooit uit de weg zal gaan, maar ik heb echt een zwak voor soep. Vooral nu het kouder en donkerder wordt, is het heerlijk om een kom dampende tomatensoep voorgeschoteld te krijgen. Maar zelfs in het midden van die ene subtropische zomerdag die we soms krijgen in ons land (meestal half mei of zo) kan ik soep waarderen. En niet van die gekke koude toestanden, nee gewoon echte warme soep.  Met soep kan men weinig fout doen. Ik ben nogal een moeilijke eter dus hou van veilige gerechten. En soep is veilig (uitgezonderd in Hasselt waar een niet nader te noemen restaurant vond dat ze zonder enige waarschuwing hun aspergesoep mochten verrijken met garnaaltjes. Ik huiver er nog van)

Dus jaren geleden stond op mijn verlanglijst bij sinterklaas/kerst : een boek met soepgerechten. Ik heb een keer naar de plaatjes gekeken en goed gelachen met het idee dat er mensen zijn die denken dat een werkende moeder tijd en zin heeft om zelf bouillon te gaan trekken en het boek ver achter in de kast gegooid.  Misschien ligt het inmiddels zelfs bij de kringloopwinkel. Soep bij ons aan tafel komt voornamelijk uit blik. Soms uit pak. Heel soms uit de versrayon van de supermarkt.
Ik geniet dus vooral van soep als we buitenshuis eten en gelukkig zijn we daar erg goed in.

Maar eens in de zoveel tijd begint het te kriebelen. Dan krijg ik visioenen van grote pannen geurende soep in mijn keuken waar ik dan met een houten lepel in sta te roeren terwijl in de andere kamer een select gezelschap vrienden wacht om te proeven van mijn culinaire kunsten. En in plaats van dan mijn soep-boek te zoeken en dit alles in werkelijkheid om te zetten, hop ik dan even de grens over naar de supermarkt. Daar hebben ze namelijk het licht gezien ! Soep voor dummies !

Stel je dat voor : je kiest welke soep je wil maken (want ja ja je moet ze echt zelf maken !) en neemt een pakket verse groenten mee naar huis. Hierin zit alles : de juiste groenten, de juiste bouillonblokjes, de juiste verse kruiden en dat allemaal in de juiste porties. Ze decoreren dat netjes in een bakje met het recept erbij. Een kind kan de was doen. Zie hier het voorbeeld van het uiensoeppakket voor dummies.


                              


Er is ook tomatensoep voor dummies, erwtensoep voor dummies en groentesoep voor dummies. Werkelijk ideaal voor mensen zoals ik die maar een paar keer per jaar een opstoot van huisvrouwachtige gevoelens krijgen. Je hoeft niet te zoeken naar alle ingrediënten, het zit gewoon bij elkaar. Geen gedoe met "neem een halve prei" en dan in de winkel staan en zien dat die slungels enkel per 3 verpakt zitten en je dus of een berg in je gft-bak moet kiepen of nog 5 dagen stamppot-prei moet eten. Geen gedoe met twijfelen of je kip-rund-of groentenbouillonblokjes moet kiezen. Geen gedoe met verse kruiden in potjes die je vol goede moed in je keuken wil zetten want op tv staat dat altijd zo gezellig maar thuis drogen die krengen binnen 24u uit. Nee gewoon een doosje waar alles bij elkaar zit. Wel vers. En wel om zelf te koken.

Moest u nu net als ik dit veruit de grootste marketing-ontdekking in supermarkt-land vinden, dan wil ik u wel even waarschuwen : bij het uiensoeppakket wordt verwacht dat u maar liefst 12 uien gaat schillen en fijnsnijden. Mijn ogen hebben het geweten, ik kies de volgende keer weer zoals altijd voor de tomaten.

Dyspraxie & het perioderapport

Spannende dag vorige week.....het eerste perioderapport moest opgehaald worden bij de klasleraar. Spannend voor dochterlief die echt wel het uiterste uit zichzelf moet halen dit schooljaar (2 ASO keuzevak TW) en toch geregeld punten meebracht die net of net niet aan de helft kwamen. Spannend ook voor ons als ouders omdat we benieuwd waren hoe de reacties van de leerkrachten zouden zijn op al die noeste arbeid.  Dus daar zat ik dan samen met dochterlief op de gang te wachten tot wij naar binnen zouden geroepen worden voor de dag des oordeels. Mijn arme meid was nog zenuwachtiger dan wanneer ze bij de tandarts op het strafbankje zit. Het helpt ook niet als de klasleraar uitloopt en je nog langer moet wachten.  Toevallig zag de leerlingbegeleider ons zitten dus er werden even handen geschud en gevraagd aan dochterlief of ze het een beetje zag zitten maar die was amper in staat iets te zeggen.

En toen ging de deur open.

We mochten gaan zitten, er werd ons een rapport voorgeschoteld en er weerklonken woorden als "trots", "een voorbeeld", "hard gewerkt", "prima gedaan", "heel tevreden" en diens meer. Dochter en ik wierpen een verbaasd blik op het blad met cijfers voor ons. Oh. Daar waar dochterlief zich aan een viertal onvoldoendes had verwacht (ik had er maar 2 verwacht zijnde Frans en wiskunde) vonden we er geen. Hoe hard we ook zochten. We zagen een negatieve uitschieter (5.5) bij Frans en een positieve uitschieter (9) bij Engels en verder allemaal schommelingen rond de 7. Het magische getal waarvan we begrepen hadden dat het als de indicator wordt gebruikt om te kijken of een kind mee is met de basis en op zijn plek zit.
Ondertussen las de klasleraar de lovende recensie van de klassenraad aan ons voor. Hard werken werd duidelijk beloond hier. Wat een opluchting voor ons als ouders. En wat een ontlading voor dochterlief. Na de zoveelste pluim over de getoonde inzet en doorzettingsvermogen kwamen er traantjes. De klasleraar vroeg meteen ongerust of het allemaal wel vol te houden was. Maar het was puur van ontlading, van mogen trots zijn op jezelf. Verdorie, ik kreeg er zelf een troebele blik van. En warempel ook de ogen van de klasleraar werden wat roder en vochtiger. Jongens toch, zitten we hier met zijn allen een potje te snikken.

Er wordt hier nu dus genoten van een welverdiende vakantie. Weliswaar met 3 hechtingen op haar kin en een vervroegd (pijnlijk) einde van het ponykamp na een ongelukkige val van het paard maar dat deert ze verder niet. Even lekker uitrusten voordat de aanloop naar de kerstexamens gaat beginnen......

Bordspel : Can't stop & Hacienda

Dit weekend waren de spellenvrienden op bezoek maar er was weinig tijd voor het betere bordspel want ze zijn ook onze geocaching-vrienden en toevallig was er net een event in het dorp verderop waardoor er bijna 40 nieuwe geocaches uit waren gekomen. Dit gecombineerd met het uitzonderlijke mooie herfstweer deed ons natuurlijk de spellen aan de kant schuiven en de buitenlucht opzoeken.
Na een dag schatten zoeken, eendjes volgen, puzzels kraken en in je onderbroek op een huishoudtrap in de beek staan (alles voor het team niet waar) wilden we thuis aan tafel gaan maar dat was buiten de kids gerekend. Die wilden namelijk voor het dessert zorgen in de vorm van eigengemaakte appelflappen. Zo een onderneming werkt prima onder de leiding van ik-mag-bijna-naar-de-hotelschool-dochterlief dus wij hadden als volwassenen nog even de tijd voor een kort ontspannend spelletje. Sinds ons spellenweekend in de Ardennen afgelopen zomer hebben we hiervoor het ideale spel gevonden : Can't stop.  Een luchtig dobbelspel waar het op neer komt om op tijd te stoppen. Niet te vroeg want dan ben je een watje en gaat de tegenpartij met de winst lopen. Maar ook niet overmoedig worden en lang blijven doordobbelen want dan ben je plots alles kwijt. De "moeilijkheid" van het spel zit hem dus in de menseigen kwaliteit te willen blijven doorgaan als je de overwinning al bijna ruikt.

Later in de week hebben de wederhelft en ik nog een ouder spel uit de kast gehaald : Hacienda. Dit hebben we leren spelen op het allereerste Zuidspel dus dat is al even geleden. Dit speelt heel vlot maar heeft wat meer regels en acties dus met nieuwe spelers heb je altijd een proefspel nodig om daarna allemaal met gelijke kansen aan het echte spel te kunnen beginnen. Het is daardoor iets minder toegankelijk maar voor mensen die de Kolonisten van Catan beginnen te ontgroeien kan dit perfect. Je maakt hier kuddes en landgoederen, hoe groter hoe meer punten. Hoe waardevoller (grenzend aan water of een marktplaats) hoe meer punten. Dit is een echt pestspelletje en daarmee scoort het al meteen wat hoger bij mij. Je kan anderen flink in de weg zitten, bij een goedgelegde tegel zelfs compleet blokkeren zodat een landgoed waardeloos wordt bij de puntentelling. Niet geschikt dus voor wankelende vriendschappen of huwelijken die op springen staan. Maar als u er tegen kan om eens goed geviseerd te worden dan bent u welkom voor een potje.

Culinair : pompoen-cupcakes

Tja, het moest er ooit van komen.....de dag dat ik over mijn kookkunsten (*kuch*) ga bloggen.  Deze pompoencupcakes steken me al de ogen uit sinds 11 oktober toen ik erover las op de geweldige kitchenarytales blog van de al even geweldige mevrouw Coorevits. Pompoen staat voor mij namelijk synoniem met het openen van de poorten naar de gezelligste tijd van het jaar : kerst. Zodra de pompoenen verschijnen word ik meteen een slag vrolijker. De kerstmarkten komen eraan, de gluhwein die straks staat te pruttelen, ons jaarlijks bezoekje aan de Winterefteling met zijn enorm grote stroopwafels en mooie kampvuren,....afijn noem maar op. Zodra de pompoenen opduiken weet ik dat dit allemaal weer een stap dichterbij is gekomen.

Nu moet ik u eerlijkheidshalve vertellen dat ik geen keukenprinses ben. Zelfs geen hobbykok in de meest minieme zin van het woord. Ik weet zeker dat als ik mijn beste creatie zou meenemen naar de grote Sergio hij spontaan een heel arsenaal aan nieuwe vloekwoorden zou uitschreeuwen. Ik word ook volledig ondergesneeuwd door de erfenis van mijn moeder zaliger met haar fenomenale Poolse recepten, mijn schoonmoeder die ervoor leeft uren in de keuken te staan om hele weeshuizen te kunnen voorzien met finger food hapjes en last but certainly not least mijn eigen dochter. Zij verstaat als geen ander de kunst van foodpairing. Zij maakt de heerlijkste omeletten met combinaties waarvan ik denk : wat ??!! Zij telt de dagen af tot ze eindelijk naar de hotelschool mag vertrekken (simultaan tel ik dus de dagen af tot het moment dat ik helemaal niet meer moet koken). Ik bedoel maar, er zijn nogal wat mensen meer bedreven dan mij.

Zo dus ook mevrouw Coorevits, die ik hierna voortaan Stefanie zal noemen. Ten eerste omdat mevrouw zo oud klinkt en ten tweede omdat zij begonnen is met het tutoyeren. Haar blog en wekelijkse column in een niet nader te noemen weekblad getuigen van een smakelijke pen en lezen voor mij als een heldere spiegel. Ik lees exact wat ik zou willen zien bij mezelf in de keuken. Helaas is de werkelijkheid ver verwijderd van wat ik lees dus ik hou het vooral bij denken : oh dat zou ik echt ook eens willen proberen. Deze ambitieuze gedachte heb ik recent gedeeld met Stefanie naar aanleiding van het pompoen-recept dat me een ideale manier leek om de poorten naar kerst te openen. Er volgde een nuchtere Westvlaamse reactie in de vorm van "gewoon eens doen".....  Zie hier het verschil tussen onze landsdelen. In het immer gezellige bronsgroen eikenhouten Limburg zal je steevast horen "kom eens proeven". Zo niet bij de Westvlaming. Doe het gewoon zelf. Ok, ik neem deze toegeworpen handschoen (lees : ovenwant) op en zal het dan maar zelf doen.

Voor de ingrediënten ging ik gisteren de grens over. Niet alleen woon ik in "de" Limburg, ik woon zelfs zo knusjes tegen de grens aan dat wanneer ik hard nies mijn hoofd al bij onze noorderburen binnenschiet. In deze tijden van economische creativiteit gaan wij net als iedereen hier onze boodschappen over de grens doen. Immers het scheelt een goede 30% op het maandbudget, de supermarkt is 7/7 geopend van 8u tot 21u en heeft een aanbod waarvoor je in Belgie minstens 4 speciaalzaken moet langsrijden.  De butternut wordt in Nederland "flespompoen" genoemd. (hoop ik, anders heb ik een verkeerd hoofdingredient meegesmokkeld). Het enige wat ik niet kon vinden waren de "koek kruiden". Dit verbaasde me ten zeerste gezien het uitgebreide sinterklaasassortiment van kruidkoek, pepernoten, taaitaai en ander Hollands lekkers. Maar goed, volgens het recept zou ik de kruiden eigenhandig mogen vervangen door kaneel en nootmuskaat dus dat zou wel goed komen.

We moesten beginnen met het maken van pompoenpuree. Zo gezegd zo gedaan. De oven was aan het voorverwarmen terwijl ik de fles doormidden hakte en op hindernis 1 kwam : besprenkel met olijfolie. Ik zie tv koks dat altijd zo moeiteloos doen, maar ik kan dat dus niet. Ligt het aan de vorm van de oliefles ? Ligt het aan mijn vingers ? Geen idee maar besprenkel staat bij mij synoniem voor : knoei over heel je hand en wrijf het dan in het gerecht. De 2 helften werden weer dichtgeplakt en kregen een aluminiumfolie-jasje en mochten de sauna in. Het recept sprak over "doorstekbaar" zijn van de pompoen. Een stekske is in Limburg een lucifer.....ik heb toch maar gewoon met een vork geprikt. Na 50min begon ik de moed al op te geven en was ik op het punt gekomen er toch een stekske in te gooien maar de wederhelft raadde me aan het recept op 180 graden te negeren en de oven gewoon volle bak te zetten. En ja hoor, nog ruim 20 minuten later kon ik puree uitlepelen.

Nu moesten er 2 kommen gemaakt worden, eentje met de droge en eentje met de natte ingrediënten. En pas op, er is een instinker.....droge suikerkorrels horen bij de natte ingrediënten. Voor de exacte lijst van smaakmakers verwijs ik u graag naar de lekkere blog van Stefanie. (http://kitchenarytales.blogspot.be) Ik kwam nu aan hindernis 2 : de eieren. Die horen in de kom natte ingrediënten bij de puree maar de puree is nog serieus warm. Mogen de kamertemperatuur-eieren er dan al bij ? Moet de puree eerst afkoelen ? Of houden de eieren in dit gerecht net van hete puree ? Twijfels twijfels. Mijn creatieve oplossing : eerst dit blogstukje schrijven om de ergste hitte van de puree weg te nemen. Hopelijk appreciëren de eieren deze culinaire zet van me.
Het resultaat ziet er dan uit als iets wat al even in de gft-bak heeft gelegen. Sorry ik kan het niet anders omschrijven. Hierbij een foto zodat u kan zien dat ik niet overdrijf.

Dat een tussenstap er zo onsmakelijk zou uitzien heeft Stefanie wijselijk verzwegen in haar recept. Het is de foto van haar eindresultaat dat me de kracht gaf door te zetten. Manlief kwam de keuken binnen en riep spontaan : oh dat ruikt hier goed. Ook dat is een boost voor mijn culinair zelfvertrouwen. En ik moet toegeven ondanks al mijn cynisme over deze herfstonderneming.....het resultaat smaakt ! Kijkt u zelf maar en -zoals wij in Limburg zeggen - kom gerust even proeven !

Bordspel : Notre Dame

Notre Dame is een spel dat zich situeert in de Middeleeuwen (denk kathedralen, rattenplagen en edellieden) Het stond bij ons (onterecht) al een hele tijd onaangeroerd in de kast. Dat komt omdat ik dit spel online heb leren spelen en toen geen idee had wat ik moest doen of wat er gaande was. In mum van tijd was ik ten onder aan de pest door een te grote rattenpopulatie en dan heb je jezelf alle kans ontnomen om nog iets te winnen.  Het kwam me toen vooral als onoverzichtelijk over dus ik heb het lezen van de spelregels lang voor me uitgeschoven. En gezien ik thuis altijd het haasje ben als het over regels lezen gaat, bleef het spel dus maagdelijk in onze kast staan.

Deze week was het dan toch zover. Ik had werkelijk geen enkele vorm van literatuur meer in huis om even bij te ontspannen dus met een grote zucht dan toch de spelregels maar eens uit de doos gehaald. Het las behoorlijk vlot moet ik toegeven. Het eerste moment werd ik wat afgeschrikt door alle personages en hun speciale eigenschap (duurt altijd zolang voor je dat een beetje kent en dus een tactiek kan hebben in een spel) maar eigenlijk zijn de afbeeldingen op de kaarten zo duidelijk dat je echt van slechte wil moet zijn om niet meteen te zien wat het voordeel van iedere persoon is. We speelden met zijn tweetjes en dat ging erg vlot (gemiddelde spelduur 20 minuten of wat we noemen “een tussendoortje”) Helaas heb ik 2x verloren (scores 47-50 en 54-57), misschien moet ik de volgende keer toch de tactiek van de wederhelft eens proberen. Hij speelde vooral op het rondrijden en boodschappen oppikken en dat ging blijkbaar beter dan mijn pogingen in de notre dame te sukkelen voor wat extra punten.

Het 2^de potje lukte het ons warempel om zelfs de ratten helemaal terug te dringen tegen het einde van het spel (terwijl ik online dus al na een rondje of 3 op status 9  ‘pandemie’ stond….en kom daar dan maar eens vanaf !)

Tijd dus om dit eens met meerdere spelers te proberen, kijken of het dan ook nog steeds in de smaak valt. 

U bent welkom voor een potje.

Dyspraxie & de klassenraad

Een spannende dag vandaag....dochterlief heeft geen school want het is klassenraad. Vanmiddag hebben de leerkrachten bij elkaar gezeten om alle leerlingen van de klas te bespreken naar aanleiding van de eerste rapportperiode. Dus ook die van ons. Ik was heel graag een vlieg geweest op de muur van dat vergaderlokaal.
Zouden ze haar inzet waarderen, ook al blijven de punten soms achter ? Komt er een bemoedigende zin op het rapport of eerder een waarschuwing dat het echt beter moet ? Mag ze stoppen met het extra naschoolse uur wiskunde ? Moet ze het gaan inwisselen voor een extra naschools uur Frans ? Zien ze nu al dat dit jaar niks gaat worden ? Of zien ze de vechtlust en het doorzettingsvermogen en is dat van belang in hun ogen ?

Nu het schooljaar een week of 6 bezig is en we al een heel arsenaal aan toetsen hebben mogen ondertekenen kan ik het kaf van het koren scheiden. De leerkrachten die heel goed door hebben wat dyspraxie wil zeggen voor een kind en de leerkrachten die het niet (willen) begrijpen.  Ik heb een boontje voor de leerkrachten die de strijd en vechtlust van mijn kind zien. De leerkracht Frans die bij een 18/30 schrijft : goed gedaan, je werkt thuis en in de klas heel hard. Doe zo verder en probeer iedere dag wat te herhalen.  Ik zou ze spontaan knuffelen tijdens het oudercontact ! Vandaag de dag heeft het struikelblok wiskunde tijdelijk plaatsgemaakt voor deze taal. Ik zeg tijdelijk omdat ze nu al 6 weken getallenkennis doen, zodra dit stopt en er plots meetkunde tevoorschijn komt staan wij weer bij af. Op wat herhaling eind augustus na is meetkunde geleden van begin juni....voor een dyspraxie-kind wil dat zeggen helemaal van nul beginnen. Als er al wat geautomatiseerd was op dat vlak dan is dat inmiddels heel ver weg geraakt in haar hoofd.

Er is nooit rust. Ondanks dat dit haar 4de jaar Frans is zijn we nu half oktober nog steeds de vervoeging van avoir en être opnieuw aan het inoefenen. En dat werkt zo voor alle vakken. Altijd weer opnieuw beginnen bij de basis. Ik sta vaak versteld van de studielust die dochterlief aan de dag legt. De gemiddelde tiener had allang een welbepaalde vinger omhoog gestoken met de melding dat school de boom in kan. Eigenlijk wil ik maar zeggen : ik ben vreselijk nerveus voor dat rapport volgende week. Ik weet dat er voornamelijk vijfjes en zesjes en misschien een verdwaalde zeven gaan staan. En ik weet hoeveel bloed, zweet en tranen die gekost hebben. Ik ben vooral nerveus om te ontdekken of het merendeel van haar leerkrachten zoals die van Frans is.
Laten we hopen van wel......

Bordspel : Red de wereld op de trein naar Alhambra

Een titel die compleet nergens opslaat, tenzij je vanmiddag met ons en de spellenvrienden rond de tafel zat. We hadden maar een beperkte tijd om te spelen en zijn er in geslaagd in 4 uurtjes tijd 3 spellen op tafel te zetten. Met dank aan de TV, tablet, nintendo, chips en frisdrank.....deze ingrediënten staan samen garant voor stille kinderen. Het was zelfs zo erg dat er vanuit het minderjarige televisiekijkend publiek een "shhht kan dat wat stiller" kwam. (dat geeft ook al aan hoe fanatiek de volwassenen waren aan de speltafel niet waar)

De middag begon met een epidemie. Volledig in ebola-stijl gingen we samen de wereld redden tijdens een potje Pandemie. Hier moet je razendsnel 4 medicijnen ontwikkelen terwijl de wereld kreunt onder de uitbraken van allerlei ziektes. Dit is wat men noemt een coöperatief spel. Dit spelconcept waarbij je dus allemaal samen speelt "tegen het spel" is een hype van de laatste jaren. Voorstanders zeggen dat het leuk is want je bent als een team bezig en iedereen wint of verliest. Ik vind dat helemaal niet leuk want wees eerlijk als je speelt wil je winnen. Als je meedoet aan een wedstrijd wil je de beste zijn. Daarbij zijn dit soort spellen vooral geschikt voor leiders, mensen die graag het heft in handen nemen en de boel regelen voor anderen. Een weinig assertief persoon zal tijdens zo een spel volledig ondergesneeuwd worden. Waarom werd dit dan toch gespeeld ? Awel, coöperatieve spellen zijn ontzettend handig als je maar een beperkte tijd hebt. Er spelen in ons gezelschap ook 2 mannen mee en zoals het hoort bij een echte man kunnen die ofwel spelen ofwel praten. Vrouwen kunnen beiden perfect combineren. Tegelijkertijd kan een vrouw ook nog checken of de hapjes moeten bijgevuld worden, of alle kinderen tijdig naar toilet gaan en hoe het met het werk, de kinderen, het weer bij de anderen gesteld is. Mannen dus niet. Dus als starter een coöperatief spel waarbij de vrouwen voornamelijk kunnen zeggen wat de mannen moeten doen schiet lekker op.(overigens wil ik hiermee niet beweren dat de betrokken mannen weinig assertief zijn, ze doen gewoon langer over hun social talk intro bij de start van een bezoek) Maar goed, lang verhaal kort : we hebben gewonnen, binnen 60 minuten was de wereld compleet Ebola-proof.

We besloten rond te gaan reizen per trein via Union Pacific. Een redelijk relax bordspel met simpele regels en zolang je maar goed kijkt op welke sporen je welke trein plaatst dan gaat het goed. Vorige keer kwamen we er pas na 3 tellingen achter dat ondergetekende en de wederhelft daar niet op hadden gelet en zaten we dus met een illegale score. Deze keer ging alles volgens het boekje (al is er twijfel over het schudden van de kaarten tijdens de openingsfase) en ik won. En ja ik moet zeggen, in mijn eentje winnen met 3 verliezers rond me geeft toch net een beter gevoel dan met zijn vieren de wereld redden. Gemeen he.

Een spellenmiddag (of -avond, -weekend, -midweek,...) sluiten we graag af met een ontspannend -je hoeft niet na te denken- spel en deze keer werd dat Alhambra The Dice Game. Zoals de naam al doet vermoeden is dit een dobbelspel. De factor geluk is dus van cruciaal belang. Mijn geluk was al opgebruikt bij het vorige spel dus hier moest ik me tevreden stellen met de bronzen medaille. (en zelfs dat voelt beter dan met zijn vieren de wereld redden....) Ik ben al grote fan van Alhambra en deze dobbelsteen-variant kan ik ook uitstekend smaken ondanks een vreemde kronkel in het spel.
Het is namelijk zo dat als je voor ligt op een scorespoor je eigenlijk altijd wel de eerste plaats krijgt. Immers iemand die alle moeite van de wereld moet doen om je bij te benen en uiteindelijk op dezelfde plaats komt als jij (dus telstenen staan op elkaar) krijgt nog steeds maar de 2de plaats. Dat is het enige kromme wat ik aan dit spel vind. Je moet erg hard werken om bij iemand in de buurt te komen en dat wordt niet gewaardeerd in je punten. Ik geloof dat dit spel veel spannender en voor veel meer pesterijen zou zorgen als dat niet zo was. Maar dit is slechts een theorie, we hadden vanmiddag al last van een asociale zwarte dobbelsteen en een zeer asociaal beeld op het puntenspoor na de 2de telling dus we zijn gewoon netjes volgens de regels blijven spelen. Er was geen nood aan mekaar extra in de haren zitten.

Ik onthoud van deze middag vooral : als je vlot wil spelen terwijl anderen willen babbelen kies dan een coöperatief spel, in je eentje winnen voelt toch net wat lekkerder en ook in de spellenwereld maakt het niet uit hoeveel moeite je soms doet; je wordt er gewoon niet voor gewaardeerd.